06-46663673

Slaap kindje slaap: lekker slapen met mindfulnessSlaap kindje slaap: lekker slapen met Mindfulness (ook voor mama)

Slapen als een baby wordt wel gezegd, maar iedereen die net een baby heeft gekregen bedenkt zich vast op een gegeven moment: wat een raar gezegde! ‘Mijn baby lijkt soms helemaal niet te slapen en áls mijn kindje al slaapt, is het héél kort en héél licht.’

Bij mij was dat niet anders. Ik probeerde van álles om het slaappatroon van mijn kindje en van mijzelf te verbeteren. Ik vond dit allemaal enorm stressvol. Ik ontdekte dat er één gedachte was die al deze stress rondom het slapen veroorzaakte bij mij. Ik heb dit ontdekt doordat ik mijn gedachten ging onderzoeken met Mindfulness. Ik leerde hierdoor gemakkelijker om te gaan met de slaapperikelen van mijn zoontje.

Gedachtenonderzoek: wat is dat precies?

Met Mindfulness leer je om met aandacht aanwezig te zijn in het hier en nu. Zonder daar een oordeel aan te geven. Hetzelfde geldt voor het kijken naar je gedachten: je bent niet je gedachten, je hebt gedachten. Je leert je gedachten te accepteren zoals ze zijn, zonder daar een oordeel aan vast te plakken. Zonder ze voor waarheid aan te zien.

Hierbij kun je jezelf vervolgens vragen stellen om meer inzicht te krijgen in wat die gedachten je brengen, of je gedachten waar zijn en wat er gebeurt als je anders leert kijken naar je gedachten. Oftewel: gedachtenonderzoek. Je gedachten van een afstandje bekijken in plaats van meegaan in het verhaal, kan je meer rust, ontspanning en vertrouwen geven, zeker in een stressvolle periode zoals de eerste maanden na je bevalling.

De strijd en het leed wat (niet) goed slapen heet

In het begin was het op bed leggen van mijn baby voor mij nogal een dingetje. Het voelde als een strijd. Zodra ik hem weglegde, begon hij te huilen. Ik heb van alles geprobeerd: hem wakker wegleggen, in slaap wiegen op schoot en dan wegleggen, hem in slaap laten vallen aan de borst, met een speen, in ons bed, in zijn eigen bedje. Maar wat ik ook deed, zodra ik de kamer uit liep, was het huilen.

Tijdens het mediteren dwaalden mijn gedachten vaak af naar hoe ik hem toch zonder te laten huilen, lekker kon laten slapen. In zijn eigen bedje. Hem zichzelf in slaap laten huilen, leek me namelijk niet de bedoeling. Als hij huilde, kreeg ik het gevoel dat hij mij nodig had. Ik kon het dan niet over mijn hart verkrijgen om weg te lopen.

Ik ging daardoor mee in zijn behoeftes, want: hij had mij nodig. Hij wilde dat ik bij hem bleef. Ik had me nog zó voorgenomen om dat niet te doen, maar door vier maanden slaapgebrek, goedbedoelde adviezen van anderen en de stress die erbij kwam kijken, ging ik mee in zijn behoeften. Allemaal vanuit de gedachte: hij heeft mij nodig.

Het kleine stemmetje in mijn hoofd

Ondanks dat ik mee ging in zijn behoefte om continue aan de borst in slaap te vallen, had ik een klein stemmetje in mijn hoofd die zei dat er iets niet klopte. Mijn gevoel vertelde me, dit is niet oké. Ik besloot om mijn aandacht tijdens het mediteren te richten op die ene gedachte die steeds boven kwam: hij heeft mij nodig. Ik onderzocht deze gedachte:

  • Wat betekent het dan precies dat mijn baby mij nodig heeft?
  • Zie ik wel goed wat hij op dit moment nodig heeft?

Ik merkte dat als ik met hem was ik vaak helemaal niet in het nu was. Ik zat diep in gedachten over wat ik dacht dat goed voor hem was, gebaseerd op mijn eerdere ervaringen met hem. Ik besloot te gaan mediteren waar mijn kindje bij was en te kijken naar hem en hoe hij op dat moment in mijn armen lag.

Hoe langer ik dit deed, hoe meer ik ging zien wat er echt was: een moe kindje die zelfs niet meer wilde drinken en in mijn armen bleef huilen. Een kindje wat huilt omdat hij moe is. Zelf was ik ook verschrikkelijk moe. Ik begon steeds meer in te zien dat ik door mijn eigen slaaptekort en vermoeidheid minder goed kon inschatten wat hij echt nodig had, signalen slechter oppikte.

Ineens was het daar: rust en ontspanning

En dus keek ik naar hem. Ik zag hoe gespannen hij was. Ik zag ook donkere kringen onder zijn ogen: dit had hij eerder nooit. Ik besloot hem naast me neer te leggen en onmiddellijk ontspande zijn lijfje. Op dat moment voelde ik dat ik zelf ook ontspande. Door hem steeds dicht bij me te houden hield ik ons misschien wel allebei uit onze slaap. Ik ging namelijk de hele tijd mee in de gedachte dat hij mij nodig had. Wat nou als ik het omdraaide?

  • Heeft hij mij wel nodig?
  • Kan ik zeker weten dat dit de manier is waarop hij mij nodig heeft?
  • Wat gebeurt er met mij als ik erin geloof dat hij het nodig heeft om aan de borst in slaap te vallen?
  • Geeft de gedachte ‘hij heeft me nodig’ me stress of ontspanning?
  • Had ik hem misschien meer nodig dan hij mij?
  • Wat zou er gebeuren als ik het hem wat meer los zou laten?
  • Was er misschien een andere manier waarop ik er voor hem kon zijn? Eentje die beter aanvoelde?

Doordat ik steeds in gedachte was kon ik niet meer goed naar hem kijken en zien wat hij echt nodig had. Ik deed het uit liefde, maar dit slaapritueel leverde bij ons allebei alleen maar stress op.

Eerst observeren, dan pas reageren: dat had mijn kindje nodig

Het onderzoeken van je gedachten kan je helpen om erachter te komen wat voor jou werkt. Wat voor je kindje werkt. Er is niet één manier de beste manier om je kindje goed te laten slapen. Iedere baby en iedere moeder is namelijk anders. Ik kwam door het mindful onderzoeken van mijn gedachten erachter dat ik hem moest durven loslaten. Zodat hij ook kon loslaten. Het heeft even geduurd voordat het patroon van slapen na het voeden en steeds zoeken naar de borst om weer in slaap te kunnen vallen en hierdoor veel wakker zijn, veranderde.

Door liefdevol en met aandacht er voor hem te zijn, heb ik dit patroon kunnen omdraaien naar hem wakker op bed kunnen leggen en in slaap laten vallen zonder te huilen. Als ik niet mindful naar mijn gedachten had gekeken, werd hij misschien nog steeds wel om de twee uur wakker. En nu hij elke avond zelf in slaap valt in zijn eigen bedje, sluip ik soms stiekem zijn kamertje in en kijk naar hem. Wat ligt hij er vredig bij. Ik denk dat ik eindelijk begrijp wat ze bedoelen als ze zeggen: hij ligt te slapen als een baby.